طرح بحث "حقوق بشر" در هفته های اخیر به معضل جدی جمهوری اسلامی انسان ستیز تبدیل شده است. گزارش بان كی مون، دبیر كل سازمان ملل و اشاره اش به بالا رفتن اعدامها، دیدار كاترین اشتون با مادر ستار بهشتی در جریان سفرش به تهران، و تصویب قطعنامه پارلمان اروپا در هفته گذشته مواردی است كه هر كدام نتنها خشم مقامات مختلف رژیم را موجب شده بلكه به اختلافات درونی حكومت نیز دامن زده است. مقامات مختلف حكومتی همگی كف بر دهان با فحاشی و دروغ گفتن و انكار كردن پاسخ دادند. در این میان وقاحت جواد لاریجانی و اكبر گنجی نمونه است: جواد لاریجانی، دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه "هرگونه تبعیض و تضییع حقوق افراد بخاطر بهائی بودن" را بیشرمانه رد میكند و میگوید افراد به صرف بهائی بودن در ایران محاكمه یا از تحصیل منع نمیشوند! اكبر گنجی، معروف به اكبر پونز، نیز در مصاحبه ای در مقابل حرفهای بان كی مون از بهبود وضعیت حقوق بشر در دوره روحانی حرف میزند.
این بار اول نیست كه به "نقض حقوق بشر در ایران" اشاره میشود. حساسیت امروز رژیم و سر و صداهائی كه حول آن بپا شده تماما محصول شرایط ویژه كنونی، یعنی شرایط مذاكرات هسته ای بعد از توافق ژنو است. برای دولتهای غربی اشاره به "حقوق بشر" به شرایط و منافع آنها بستگی دارد، اگر قرار باشد با یك حكومت جنایتكار بسازند چشمشان را بر لگدمال شدن ابتدائی ترین حقوق انسانها میبندند، و در شرایط دیگری، مثل حالا، برای رسیدن به این سازش بعنوان اهرم فشار به آن اشاره میكنند و تاریخ روابط بین این كشورها با حكومتهای مستبد و ضد انسان تماما به این واقعیت تاكید دارد. تصویب قطعنامه پارلمان اروپا در ادامه گزارش سازمان ملل در شرایط امروز تماما ابزار و اهرم فشار دولتهای غربی در جریان مذاكرات هسته ای برای وادار كردن رژیم اسلامی به خواسته های آنهاست. در واقع در متن مذاكرات هسته ای بحث "حقوق بشر" همچون بارومتر پیشرفت این مذاكرات عمل میكند، تاكید جدیتر غرب بر وضعیت حقوق بشر نشانه اختلاف بیشتر در مذاكرات است.
در متن بحران همه جانبه رژیم اسلامی، مساله اتمی و مذاكرات حول آن اختلافات درونی این حكومت را مرتبا تشدید میكند. معضلات مردم از فقر و فلاكت اقتصای تا بیحقوقی سیاسی و فرهنگی در این حكومت راه حلی ندارد. رهائی جامعه ایران فقط در گرو سرنگونی انقلابی این رژیم توسط مردم كارگر و زحمتكش است.*
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر