"اولیای دم ٣۵۸ مقتول سال گذشته اعلام گذشت کرده‌اند." محسنی اژه‌ای، سخنگوی قوه قضاییه
این خبر از دو جنبه تکاندهنده است. یک جنبه ابعاد گسترده جنایت رژیم است. تعداد احکام اعدام به حدی است که با وجود ممانعت خانواده های مقتولین از اجرای ٣۵۸ حکم، همچنان رژیم اسلامی رکورد دار اعدام در دنیاست! این عدد را باید به آمار اعدام شدگان در سال گذشته (تنها تعداد اعدامهایی که رسما اعلام شده بالغ بر ۸۰۰ مورد است) اضافه کرد تا ابعاد واقعی جنایت حکومت روشن شود.
اما جنبه مثبت و امید بخش خبر مقاومت و مقابله وسیع جامعه در برابر موج اعدامها است. رضایت دادن خانواده های مقتولین در این سطح وسیع نشاندهنده مخالفت گسترده ای است که در جامعه علیه اعدام شکل گرفته است. جمهوری اسلامی با قوانین عهد دقیانوسی قصاص و انتقامجوئی خانوادگی تلاش میکند خانواده های مقتولین را در جنایات خود شریک کند اما مردم از این طریق مخالفت خود با اعدام را اعلام میکنند. گذشت "اولیای دم" یک شیوه مقابله با مجازات اعدام است که اگر همگانی شود جان افراد زیادی را نجات خواهد داد اما جامعه باید از شر سیستم قضائی ای که طناب دار را بدست "اولیای دم" میدهد خود را خلاص کند. جنبش علیه اعدام باید خواهان انحلال کل سیستم قضائی جمهوری اسلامی بشود. اعدام و شلاق و سنگسار سرپنجه های خونین حکومت است اما فجایعی که در بازجوئی ها و زندانها و دادگاههای جمهوری اسلامی اتفاق می افتد بهمان اندازه فجیع و جنایتکارانه است. دلنوشته های ریحانه جباری گوشه ای از این فجایع را برملا میکند. این نوشته ها کیفر خواست زنده و تکاندهنده ای علیه کل قوانین و بازجوئیها و دادگاهها و محاکمات و زندانهای جمهوری اسلامی است. باید در برابر کل این سیستم ایستاد. جنبش عدم رضایت "اولیای دم" به اعدام میتواند و باید به جنبش عدم رضایت جامعه به کل دستگاه قضائی جمهوری اسلامی تبدیل بشود.*
حمید تقوائی
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر