خورشید ستاره ایست متوسط با حجمی برابر یک میلیون زمین و با فاصله ای معادل 150 میلیون کیلومتر از زمین. این ستاره حدود 5 بیلیون سال پیش از انفجار یک ستاره بزرگتر بوجود آمد. انفجار ستاره ها سوپرنوا خوانده میشود. البته آنزمانها انسان هنوز وجود نداشت تا این تحول شگفت انگیز را تماشا کند. اگر هم بود آنا پودر و خاکستر میشد. سیاره هایی که دور خورشید میچرخند بتدریج و طی 500 میلیون سال شکل گرفتند. خورشید در نیمه عمر خود هست و بعد از 5 بیلیون سال به خاموشی خواهد گرایید. ستاره های اغلب ترکیب بالایی از هیدروژن دارند که بصورت هسته ای میسوزد و به عناصر سنگین تر مثل هلیوم و کربن و غیره تبدیل میشود. ستاره ما منبع عظیمی از هیدروژن دارد اما طبیعتا با میزان سوخت و سازی که صورت میگیرد و گرمائی که ما و سایر سیاره ها و فضا از خورشید دریافت میکنیم، یک روزی این سوخت تمام خواهد شد (حدود پنج بیلیون سال دیگر). با تمام شدن سوخت هیدروژن و تغییراتی که بین فشار بر بخشهای داخلی و خارجی خورشید صورت میگیرد، این ستاره شروع خواهد کرد به بزرگ شدن. به اندازاه چندین برابر حجم خود بزرگ خواهد شد (مثل بادکنکی که باد میکند) و مارس و زمین را در خود خواهد بلعید. در این مرحله خورشید سرخ رنگ خواهد بود و از آنجاکه بسیار هم بزرگتر شده است "غول سرخ" نامیده میشود. بعد پروسه متراکم شدن دوباره خورشید شروع خواهد شد و تبدیل خواهد شد به ستاره ای غیر فعال و بس کوچکتر که "کوتوله سفید" خوانده میشود.
البته حادثه کهکشانی بزرگی قبل از غول سرخ شدن خورشید در انتظار کهکشان ما هست. کهکشان راه شیری و کهکشان بزرگتر آندرومدا بسرعت دارند بسمت هم حرکت میکنند. کهکشان ما حدود سه بیلیون ستاره دارد و بزرگی آن صد هزاز سال نوری هست. یعنی صدهزار سال طول میکشد که نور از یک گوشه به گوشه مخالف آن برسد. این در حالی هست که تنها هشت دقیقه برای مسافرت نور از خوشید به زمین لاز است. آندرومدا بیشتر از سه برابر کهکشان راه شیری ستاره دارد، نزدیک یک تریلیون ستاره. این تلاقی بین دو کهشکشان حدود چهار بیلیون سال دیگر صورت خواهد گرفت. اما این احتمال که منظومه شمسی یا ستاره خورشید با یکی از ستاره گان آندرومدا بطور مستقیم برخورد کند بسیار ضعیف است چون ستاره ها فاصله های بسیار زیادی از هم دارند.
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر