۱- آمار طلاق
سئولان ثبت احوال می گویند که در هر ۳ دقیقه و ۴۵ ثانیه، یک طلاق در کشور انجام می گیرد. اگر طول روزکاری و ساعات اداری را ۸ ساعت درنظر بگیریم و این زمان را به دقیقه تبدیل کنیم ، می شود ۴۸۰ دقیقه. با یک تخفیف کوچک فرض می کنیم که درهر ۴ دقیقه یک طلاق ثبت می شود یعنی در یک روز ۱۲۰ طلاق در دفترخانه ها ثبت می شود. تازه اگر این آمار درست و دقیق باشد . بنا براین درهر روز ۱۲۰ زن مورد خشونت قانونی قرار می گیرند. زیرا با توجه به شناختی که از وضعیت زن در قوانین فقهی وجود دارد، معمولا کم تر طلاقی و به جرات می توان گفت که درهیچ طلاقی که در ایران صورت می گیرد، زن ازآن سودی نمی برد. یعنی به نفع زن نیست. چرا که کم تر طلاقی را سراغ داریم که با توافق طرفین باشد. حتی دراین صورت هم معمولا زن برای جلب توافق مرد، ازبسیاری از حق و حقوق خود صرف نظر می کند تا به قول معروف برسی به جایی که بگوید: مهرم حلال، جانم خلاص! در اکثریت قریب به اتفاق این طلاق ها، حق حضانت از زنان سلب می شود. در اکثر این طلاق ها، دارایی ها به صورت ناعادلانه در اختیار مرد قرارمی گیرد. دراکثریت قریب به کل این طلاق ها، زن باید از خانه بیرون برود واگر پشتوانه ای نزد پدر و مادر و برادر خود نداشته باشد و اگر شغلی نداشته باشد که هزینه ی تهیه ی مسکن را بپردازد، معلوم نیست که باید شب را کجا سر کند و چه بلایی بر سرش بیاید؟!
سئولان ثبت احوال می گویند که در هر ۳ دقیقه و ۴۵ ثانیه، یک طلاق در کشور انجام می گیرد. اگر طول روزکاری و ساعات اداری را ۸ ساعت درنظر بگیریم و این زمان را به دقیقه تبدیل کنیم ، می شود ۴۸۰ دقیقه. با یک تخفیف کوچک فرض می کنیم که درهر ۴ دقیقه یک طلاق ثبت می شود یعنی در یک روز ۱۲۰ طلاق در دفترخانه ها ثبت می شود. تازه اگر این آمار درست و دقیق باشد . بنا براین درهر روز ۱۲۰ زن مورد خشونت قانونی قرار می گیرند. زیرا با توجه به شناختی که از وضعیت زن در قوانین فقهی وجود دارد، معمولا کم تر طلاقی و به جرات می توان گفت که درهیچ طلاقی که در ایران صورت می گیرد، زن ازآن سودی نمی برد. یعنی به نفع زن نیست. چرا که کم تر طلاقی را سراغ داریم که با توافق طرفین باشد. حتی دراین صورت هم معمولا زن برای جلب توافق مرد، ازبسیاری از حق و حقوق خود صرف نظر می کند تا به قول معروف برسی به جایی که بگوید: مهرم حلال، جانم خلاص! در اکثریت قریب به اتفاق این طلاق ها، حق حضانت از زنان سلب می شود. در اکثر این طلاق ها، دارایی ها به صورت ناعادلانه در اختیار مرد قرارمی گیرد. دراکثریت قریب به کل این طلاق ها، زن باید از خانه بیرون برود واگر پشتوانه ای نزد پدر و مادر و برادر خود نداشته باشد و اگر شغلی نداشته باشد که هزینه ی تهیه ی مسکن را بپردازد، معلوم نیست که باید شب را کجا سر کند و چه بلایی بر سرش بیاید؟!
اصلا منظورم این نیست که طلاق امری ناپسند است بلکه می خواهم بگویم که همانطور که در امر ازدواج، زن ها ازموقعیت برابر با مردها برخوردارنیستند، درهنگام جدایی و متارکه هم زن دارای موقعیتی متزلزل و لغزنده می شود. این است که صرف اعلام کردن اعداد و ارقام خصوصا در مورد طلاق، عمق فاجعه بیان نمی شود .
۲- کشف بزرگ توطئه های سکولاریستی و فمنیستی!
روزنامه ی دولتی "قانون" در شماره ی اول دی ماه ۱۳۹۲ مطلبی با این تیتری چاپ کرده بود که آه از نهاد آخوند محمد تقی رهبر بلند شد. این روز نامه از قول یکی از حقوق دانان زن نوشته بود: "بی اعتباری شهادت زنان، مصداق خشونت جنسی است".
روزنامه ی دولتی "قانون" در شماره ی اول دی ماه ۱۳۹۲ مطلبی با این تیتری چاپ کرده بود که آه از نهاد آخوند محمد تقی رهبر بلند شد. این روز نامه از قول یکی از حقوق دانان زن نوشته بود: "بی اعتباری شهادت زنان، مصداق خشونت جنسی است".
تقی رهبر، چاپ این جمله را رسوخ اندیشه های فمنیستی می داند و بلافاصله آن را عبور از خط قرمز نظام قلمداد می کند. یعنی یک بار دیگر از زبان یکی از نمایندگان حکومت اعتراف می شود که مساله ی زنان در ایران با بود و نبود حکومت گره خورده است. به زبان دیگر، اگر کسی بگوید که در ایران خشونت علیه زنان وجود دارد، در حقیقت دارد حرف سیاسی می زند و این حرف سیاسی، مخالف نظام است و بقیه ی قضایا. یعنی اگر درایران تحت حاکمیت جمهوری اسلامی کسی از حقوق زن و آزادی پوشش و اختیاری بودن حجاب حرف بزند، دراصل دارد با فقه و قوانین اسلامی مخالفت می کند. همچنان که اگر شخصی درباره ی لغو اعدام حرف بزند، به قول رئیس قوه ی قضائیه، دارد با اسلام مخالفت می کند!
تقی رهبر می گوید: " البته هر فردی در عقیده ی شخصی آزاد است! اما کشیدن آن به رسانه و روزنامه، چیزی جز تجری و جسارت نیست."
می بینید که آزادی بیان در فرهنگ آخوندها چگونه تعریف می شود! ظاهرا منظور از آزادی بیان و عقیده ی شخصی در قاموس این آخوند این است که مثلا آدم ها توی دل شان و توی ذهن شان دم از آزادی بیان بزنند. حق ندارند آن را بر زبان بیاورند. چرا که ممکن است به یک جای قوانین آقایان بر بخورد و آن ها را نگران و ناراحت کند. نهایتا حقوق دان می تواند در خانه اش روبروی آینه بایستد و بگوید که زن و مرد در شهادت دادن باید برابر باشند و جملاتی مانند این، ولی باید مواظب باشد که صدایش را کسی نشنود. چون که اگر صدایش بیرون برود و مثلا در روزنامه ای چاپ شود، این به معنای تجری ( جری شدن– دهن کجی کردن) و جسارت است!
آقای رهبر در تحلیل حرف هایش به کشف بزرگی می رسد: " گویا این ها بدین وسیله می خواهند فضای موجود و افکارعمومی را بسنجند تا بقیه ی حرف های سکولاریستی خود را بزنند!"
۳- زن کشی خیرخواهانه!
گاهی در صفحات و ستون های حوادث روزنامه ها، مطالبی هست که قابل فکرکردن است. مثلا در روزنامه ی دولتی جمهوری اسلامی – پنجشنبه ۵ دی ماه ۱۳۹۲– ستون حوادث – مصاحبه ی مردی چاپ شده که تهیه کنندگان این گزارش فقط و فقط قصد دارند هولناکی این جنایت را تخفیف بدهند و مرد جانی و قوانین حامی این شوهر آدمکش را تبرئه کنند. ماجرا از این قرار است که مردی در پی مشاجره با زنش، او را با لوله آب زخمی و به قتل می رساند. قاتل که در مصاحبه اش هم حاضر نیست از خر قیم بودن و مالک و سرور بودنش پایین بیاید، یک مشت داستان حسین کرد شبستری سرهم می کند که وقتی که با او ازدواج کرده بود، زن (مقتول) بچه ای بیش نبود. یعنی اقدام به آزار و اذیت کودک به نام ازدواج! آن ها وضع اقتصادی خوبی نداشتند ولی ۷ فرزند داشتند. قاتل می گوید که شب و روز کار کرده تا شکم بچه ها را سیر کند. کم کم به قول خودش، وضع شان خوب می شود و به تهران می آیند و خانه ای ۵ طبقه می سازند با این هدف که اگر بچه ها (منظور پسرهاست) بزرگ شدند و ازدواج کردند مشکل مسکن نداشته باشند. مرد زن کش می گوید بچه ها را سر و سامان دادیم. وضع مان که خوب شد، زن شروع کرد به ناسازگاری و کارهایی که با آبروی ما بازی می کرد. توصیه های من جواب نداد تا این که تهدیدش کردم. فکر کرد شوخی می کنم. گفت: هرکاری دستت برمی آید کوتاهی نکن. من هم یک تکه لوله فلزی آب گوشه ی حیاط افتاده بود، برداشتم و زدمش. یک ضربه، دو ضربه و... دیدم که بیهوش شد. رفتم خودم را به کلانتری معرفی کردم و...
گاهی در صفحات و ستون های حوادث روزنامه ها، مطالبی هست که قابل فکرکردن است. مثلا در روزنامه ی دولتی جمهوری اسلامی – پنجشنبه ۵ دی ماه ۱۳۹۲– ستون حوادث – مصاحبه ی مردی چاپ شده که تهیه کنندگان این گزارش فقط و فقط قصد دارند هولناکی این جنایت را تخفیف بدهند و مرد جانی و قوانین حامی این شوهر آدمکش را تبرئه کنند. ماجرا از این قرار است که مردی در پی مشاجره با زنش، او را با لوله آب زخمی و به قتل می رساند. قاتل که در مصاحبه اش هم حاضر نیست از خر قیم بودن و مالک و سرور بودنش پایین بیاید، یک مشت داستان حسین کرد شبستری سرهم می کند که وقتی که با او ازدواج کرده بود، زن (مقتول) بچه ای بیش نبود. یعنی اقدام به آزار و اذیت کودک به نام ازدواج! آن ها وضع اقتصادی خوبی نداشتند ولی ۷ فرزند داشتند. قاتل می گوید که شب و روز کار کرده تا شکم بچه ها را سیر کند. کم کم به قول خودش، وضع شان خوب می شود و به تهران می آیند و خانه ای ۵ طبقه می سازند با این هدف که اگر بچه ها (منظور پسرهاست) بزرگ شدند و ازدواج کردند مشکل مسکن نداشته باشند. مرد زن کش می گوید بچه ها را سر و سامان دادیم. وضع مان که خوب شد، زن شروع کرد به ناسازگاری و کارهایی که با آبروی ما بازی می کرد. توصیه های من جواب نداد تا این که تهدیدش کردم. فکر کرد شوخی می کنم. گفت: هرکاری دستت برمی آید کوتاهی نکن. من هم یک تکه لوله فلزی آب گوشه ی حیاط افتاده بود، برداشتم و زدمش. یک ضربه، دو ضربه و... دیدم که بیهوش شد. رفتم خودم را به کلانتری معرفی کردم و...
می بینید که این قتل برای حفظ آبروی خانوادگی رخ داده و آن زن مقتول یکی از عیب هایش این بود که فرق شوخی و جدی را نمی دانست! کسی که نمی داند شوخی چیست؟ جدی چیست معلوم است که این بلا سرش می آید!
این مرد جنایتکار، با این طرز حرف زدن و اعتراف کردن می خواهد بگوید که بطوراتفاقی قتل کرده است. و نکته ی جالب این است که خودش را قانونمدار می داند چون که بعد از کشتن زنش، بلافاصله به کلانتری می رود تا بگوید که مثلا گردنش در مقابل قانون از مو هم باریک تر است!
چند جمله از حرف های این جانی را بخوانید تا به تهمت زنی و حق به جانبی و مظلوم نمایی اش آگاه شوید: " خانه ی پدرش که نمی توانست دست از پا خطا بکند. خانه ی من هم که آمد ه بود اول که دست و بال مان تنگ بود و بعدهم که بچه ها به دنیا آمدند و حال که دست و بال مان هم باز شده او فرصت پیدا کرده تا خودی نشان بدهد! ... "
می بینید که این مرد خودش قاضی است و دارد قضاوت می کند. از زمانی که زنش هنوز درخانه ی پدرش بوده تا زمان تولد بچه ها، از زمانی که وضع مالی شان خوب نبوده تا زمانی که به قول خودش دست و بال شان باز شده همه را آسیب شناسی! می کند تا بگوید که هرچه به صلاحش! بوده را به او گفته و راهی جز کشتن این جرثومه ی فساد ! نداشته. تازه وقتی هم که حکم خدا را جاری کرده! فورا رفته خودش را معرفی کرده است. یعنی اگر مقصر بوده که این کار را نمی کرده !...
این گزارش غم انگیز را با بغض و گریه خواندم و دلم برای همه ی زنان سوخت که کشته می شوند و خودکشی می کنند و خودشان را می سوزانند و ... و پناهی ندارند و قاتلین شان می آیند این طور داستان بهم می بافند تا جامعه را بترسانند و قانع کنند که هیچ کس مقصر نیست! تقصیر مال این است که زن ها جنبه ی خوب شدن وضع اقتصادی را ندارند. وضع شوهرشان که خوب می شود، آن ها زیاده خواه می شوند و همین باعث مرگ شان می شود!
شما فکرمی کنید مروجان خشونت علیه زنان بلد نیستند شستشوی مغزی را در قالب گزارشی در صفحه ی حوادث چاپ کنند؟
درج در نشريه زن آزاد ٢۵
http://www.fitnah.org/fitnah_farsi_page.html
http://www.fitnah.org/fitnah_farsi_page.html
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر