۱۳۹۳ مرداد ۱۳, دوشنبه

گزارشی از دوم اوت یک روز اعتراض جهانی در حمایت از رضا شهابی، بهنام ابراهیم زاده ، شاهرخ زمانی و همه کارگران زندانی در ایران یکشنبه, 12 مرداد 1393 19:39


چرا فراخوان دوم اوت را دادیم
دوم اوت (١١ مرداد) یک روز اعتراض جهانی در ادامه کارزار ما در حمایت از رضا شهابی، بهنام ابراهیم زاده، شاهرخ زمانی و همه کارگران زندانی در ایران بود. ما این کارزار را اعلام داشتیم. برای اینکه وضعیت این سه رهبر شناخته شده کارگری همچنان اضطراری است. سه رهبر کارگری که در زندان نیز همواره با بیانیه های پرشور خود بر خواستهای برحقشان پای فشرده و انسانیت را نمایندگی میکنند.
- بهنام ابراهیم زاده وضعیتش نگران کننده است. او از ١٣ خرداد تا کنون زیر بازجویی و شکنجه قرار دارد. به خانواده وی اجازه ملاقات داده نمیشود. تنها در هفتم تیر ماه یک ملاقات داشت که همانروز نیز به منزلش حمله بردند و همسر و پسرش را مورد تهدید قرار دادند که هر چه از بهنام میدانند بگویند و بعد هم کامپیوتر و یکسری اسناد را از منزل وی با خود بردند. بعد از آن نیز فقط در ١ مرداد یک تماس تلفنی داشته است و بس. به گزارش کمیته پیگیری برای ایجاد تشکلهای کارگری خانم زبیده حاجی زاده همسر بهنام در همان روز به دفتر خدابخشی نماینده دادستانی رفته و ضمن ابراز نگرانی نسبت به وضعیت بهنام به رفتاری که با او و با آنها به عنوان خانواده اش شده است، اعتراض میکند. او که با جواب سربالای "ببینیم چه میشود" خدابخشی روبرو میشود با عصبانیت میگوید:"
دیدن ندارد، کاملا" مشخص است که چه می شود، زندگی سه نفر انسان به بر خورد شما بستگی دارد اگر قانون را رعایت کنید بهنام ازاد می شود و اگر همچنان به اعمال غیر قانونی ادامه بدهید، باعث آزار و اذیت بیشتر و بیشتر انها خواهید شد ، آیا انتظار معجزه دارید؟ ، که "ببینید چه می شود؟" اگر نیاز به معجزه هم باشد بدون شک آن معجزه را شما ماموران و قاضی باید انجام بدهید و آن اینکه برای یک بار هم که شده، قانون را رعایت کرده بهنام را ازاد کنید، انگاه خواهید دید که چه می شود.
بعد از سرکوب و ضرب و شتم زندانیان سیاسی بند ۳۵۰ اوین، که بهنام یکی از زندانیانی بود که بشدت مورد ضرب و شتم قرار گرفت و سپس با بقیه به انفرادی انتقال داده شد ، تا کنون تمامی زندانیان منتقل شده به انفرادی به بندهای عمومی یا زندانهای دیگر منتقل شدند، اما هنوز بهنام در انفرادی ۲۰۹ زیر بازجویی و شکنجه به سر می برد.
متاسفانه در جمهوری اسلامی هیچ انسانی پیدا نمی شود، که علاقه ای به رعایت قانون داشته باشد و بخواهد حق و حقوق انسانها را رعایت کند، بدون شک حتی اگر، حداقل قانون خودشان را رعایت کنند، نه تنها بهنام باید سریعا" آزاد شود ، بلکه قاضی محاکمه کننده و ماموران و مسئولانی که آمر و عامل شکنجه و ضرب و شتم بهنام بودند بدلیل اینکه سالهاست قانون را زیر پا گذاشتند و اقدام به آزار و اذیت و شکنجه بهنام کردند باید محاکمه و مجازات شوند."
همه این شواهد از وضعیت نگران کننده بهنام ابراهیم زاده حکایت دارد. این درحالیست که همسر و فرزندش ینما که تنها ١٥ سال سن دارد و با بیماری سرطان دست و پنجه نرم میکند، نیز همراه با او زیر فشار و آزارند.
- رضا شهابی در زندان جمهوری اسلامی به مرز فلج شدن رسیده است. با وجود این او را از درمان محروم نگاهداشتند و به جای انتقال به بیمارستان به زندان رجایی شهر تبعیدش کرده بودند و او ناگزیر به اعتصاب غذا شده بود. اعتصاب غذایی که ٥٠ روز به طول کشید و موجب نگرانی همگان شده بود. تا جاییکه شاهرخ زمانی که همبند وی بود طی پیامی ضمن هشدار نسبت به وضعیت نگران کننده رضا فراخوان به اعتراضی جهانی در حمایت از وی داد. بدین ترتیب کارزار در حمایت از او ابعاد گسترده تری پیدا کرد. کارزاری که یکسر آن سنندج و درون زندان جمهوری اسلامی و سر دیگرش در استرالیا و آلمان و کانادا و کشورهای مختلفی از جهان بود. کارزاری که تشکلهای کارگری چون سندیکای واحد، اتحادیه آزاد کارگران ایران، کمیته پیگیری برای ایجاد تشکلهای کارگری، کمیته هماهنگی برای ایجاد تشکلهای کارگری و کارگران بصورت جمع و گروه در آن نقش داشتند و با پیامهایشان حمایت خود را از رضا شهابی و کارگران دربند اعلام داشتند. کارزاری که با پیامهای حمایتی گرمی از سوی اتحادیه های کارگری جهانی همراه بود، بالاخره در ٢١ تیر درست در همان روزی که "کمپین برای آزادی کارگران زندانی" به صورتی اضطراری به اعتراضی جهانی در حمایت از رضا و بهنام ابراهیم زاده و شاهرخ زمانی فراخوان داده بود به بیمارستان منتقل شد. بعد هم زیر همین فشار ها مقامات زندان با مرخصی کامل استعلاجی وی موافقت کردند. اکنون رضا منتظر عمل جراحی است و باید شرایط جسمانی اش بعد از همه این فشارها برای چنین عملی آماده شود.
- رضا به همراه شاهرخ زمانی که وی نیز در زندان همواره زیر فشار زیادی قرار داشته و بارها از این زندان به آن زندان تبعید شده است، طی نامه ای به مقامات قضاییه، نسبت به احکام زندان خود اعتراض کرده است. شاهرخ زمانی بخاطر مبارزاتش برای حق تشکل و حق برخورداری از یک زندگی شایسته انسان به ١١ سال زندان محکوم شده است و همان اولین باری که این حکم به وی ابلاغ شد، طی نامه ای خطاب به جهانیان اعتراضش را اعلام داشت. رضا شهابی نیز بخاطر مبارزاتش ابتدا ٦ سال حکم گرفته بود. بعد از اعتراضات بسیار این حکم به ٤ سال تقلیل یافت. اما مقامات زندان همان ٦ سال را برای او در نظر گرفته اند و قرار است بعد از عمل جراحی کمر وی و هر گاه که پزشکان معالج او اجازه دهند، او دوباره به زندان بازگردانده شود. رضا از سال ٨٩ در زندان است.
این اخبار بیانگر وضعیت ویژه این سه رهبر کارگری است. سه چهره شناخته جهانی که بطور واقعی خواستهای انسانی کل کارگران و کل مردم را نمایندگی میکنند. در زندان نیز همچون یک رهبر کارگری بیانیه داده و رو به جامعه سخن گفته اند. از جمله از درون زندان در دفاع از حقوق کودک، دفاع از همبندان خود، علیه اعدام، علیه گرانی، دفاع از مبارزات کارگران بر سر خواست افزایش دستمزد و به مناسبت های مختلف چون روز جهانی کارگر، هشت مارس و روز جهانی زن بیانیه داده و از یک زندگی انسانی برای همه سخن گفته اند. از اینروست که در زندان چنین زیر فشار و سرکوبند.
دوم اوت، ١١ مرداد را برگزار کردیم.
دوم اوت در کشورهای مختلف چون استرالیا، کانادا، آلمان، سوئد، ترکیه، آکسیونهای اعتراضی در حمایت از کارگران زندانی رضا شهابی، بهنام ابراهیم زاده و شاهرخ زمانی و همه کارگران زندانی بر پا شد. گزارش کوتاهی از این اکسیون های اعتراضی را در زیر میخوانید:
سیدنی، استرالیا: در پاسخ به این فراخوان روز ٢٩ ژوئیه ارسلان ناظری عضو کمیته همبستگی بین المللی کارگری - ایران و نماینده کمپین برای آزادی کارگران زندانی در استرالیا سازمانده تجمعی اعتراضی در حمایت از کارگران زندانی در ایران بود. فعالین کارگری دو اتحادیه کارگری کشتیرانی و ساختمانی، از حمایت کنندگان این روز اعتراضی بودند. تظاهرات کنندکان در ساعت ١ بعد از ظهر از محل ساختمانی اتحادیه کشتیرانی شروع به حرکت کردند و تا سالن شهرداری محله تان هال دست به راهپیمایی زدند. در این راهپیمایی تصاویر کارگران زندانی توجه ها را به خود جلب میکرد و شعار های "رضا شهابی را آزاد کنید"، "کارگران ایرانی را آزاد کنید" در خیابانها طنین انداخت.
در آخر نیز در مقابل سالن شهردادی سخنرانی های پرشوری از سوی ارسلان ناظری و رهبران کارگری از اتحادیه های کشتیرانی و ساختمانی ایراد شد. گزارش مبسوط این تظاهرات با شکوه در شهر سیدنی در استرالیا درحمایت از کارگران زندانی در ایران منتشر شده است.
لندن، انگلیس: دوم اوت در میدان ترافالگور لندن از ساعت دو بعد از ظهر پیکت اعتراضی در حمایت از کارگران زندانی در ایران بر پا شد. اطلاعیه های کمپین برای آزادی کارگران زندانی پخش شد، و مردمی که توجه شان جلب میشد، علاقه مند به امضای پتی شن (طومار) در حمایت از کارگران زندانی شده و زیر آنرا امضا میکردند.
فرانکفورت، آلمان: پیکت اعتراضی در حمایت از فراخوان دوم اوت (١١ مرداد) از ساعت دو بعد از ظهر در محلی در وسط شهر فرانکفورت برگزار شد. در ابتکار جالبی همکاران این کارزار در شهر فرانکفورت توانستند یکی از دوچرخه های زیبایی را که در سطح شهر فرانکفورت مسافر کشی می کنند، کرایه کنند و با نصب عکس کارگران زندانی بر روی آن و گشت زنی در مرکز شهر توجه مردم بسیاری را بخود جلب نمایند. همچنین از این طریق صدها نسخه از اطلاعیه های "کمپین برای آزادی کارگران زندانی" که از وضعیت کارگران زندانی و اهداف این کارزار حکایت داشت، پخش واطلاع رسانی وسیعی بکنند.
نظیر همین آکسیون ها در شهرهای دیگر چون بیرمینگام در انگیس، تورنتو در کانادا و برلین و کلن در آلمان بر پا شد که تصاویرش گویاست. در اسلو در نروژ به دلیل بارندگی در حالیکه دوستان با تصاویر کارگران زندانی و اطلاعیه های مربوط به این روز آماده بودند، ناگزیر به کنسل کردن برنامه خود شدند.
گفتنی است که قبل از این روز اعتراض جهانی در ٢٥ ژوئیه به فراخوان ورکرز سولیداریتی در لندن در مقابل سفارت جمهوری اسلامی پیکتی اعتراضی بر پا و در آنجا عکس کارگران زندانی رضا شهابی و شاهرخ زمانی بر سر در سفارت نصب شد.
تظاهرات های دوم اوت در حمایت از کارگران زندانی با حمایت و ساپورت کنندگان زیر شکل گرفت و برپا شد:
کمیته دفاع از شاهرخ زمانی، کمیته مبارزه برای آزادی زندانیان سیاسی، نهاد مادران علیه اعدام، حزب کمونیست کارگری ایران، فدراسیون سراسری پناهندگان ایرانی _ واحد گوتنبرگ
کارزار در حمایت از بهنام ابراهیم زاده، رضا شهابی، شاهرخ زمانی و همه کارگران زندانی و زندانیان سیاسی ادامه دارد. به هر شکل که میتوانید با این کمپین همکاری و صدای اعتراض این کارگران در سطح جهان باشیم.
کمپین برای آزادی کارگران زندانی
١١ مرداد ۱۳۹۳ ٬ ٢ اوت ۲۰۱۴
Shahla_daneshfar@yahoo.com
http://free-them-now.blogspot.com

گفت‌وگو با ارژنگ داوودی، زندانی سیاسی محکوم به اعدام «معادل شصت سال از عمرم را در زندان گذرانده‌ام»




بهداد بردبار
می‌گوید: «به‌طور متوسط هر دوماه یکبار به انفرادی منتقل شده‌ام به طوری که از یازده سال حبس حدود شش سال این مدت را در انفرادی گذارنده‌ام که طبق نظرات خود آقای خامنه‌ای من معادل شصت سال از عمرم را در انفرادی گذرانده‌ام، چرا که هر یک روز انفرادی معادل ده روز بند عمومی است. با این منطق باید گفت که من معادل شصت سال از عمرم را در زندان گذرانده‌ام.»
ارژنگ داوودی
ارژنگ داوودی، زندانی سیاسی محکوم به اعدام
ارژنگ داوودی را به اعدام محکوم کرده‌اند. می‌گوید به مبارزه مسلحانه اعتقادی ندارد و اتهام‌اش تالیف کتابی حاوی یک طرح آلترناتیو برای نظام فعلی حاکم بر ایران است.
نیروهای امنیتی خانه سه طبقه و اموال دیگری از او را مصادره کرده‌اند و در مدت زندانی بودن او پنج مرتبه این املاک خرید و فروش شده است تا او دیگر نتواند ادعای مالکیت کند. حکم ده سال زندان او به سر رسیده و اکنون بعد از یازده سال جبس به جای آزادی، طی یک حکم غیابی به اعدام محکوم شده است.
می‌گوید: «این کارها را برای این انجام داده‌اند که مرا مستاصل و خسته کنند، اما من نه مستاصل هستم و نه خسته.»
آخرین اتهاماتی که از سوی حکومت به شما وارد شده چیست؟
 ارژنگ داوودی- اتهام‌های اولیه‌ای که به من وارد کرده بودند عبارت بود از تشکیل گروه جنبش آزادی ایرانیان، تالیف و انتشار مانیفست تغییر حکومت و همکاری در تهیه فیلم مستند «ایران ممنوع» و اما اتهام‌های اخیری که به من نسبت داده‌اند به این شرح است: عضویت، هواداری و تلاش موثر در پیشبرد  اهداف به اصطلاح آنها منافقین و به زعم بنده سازمان مجاهدین و به استناد همین اتهامات اعمال ماده ۱۸۶ کرده‌اند و بنده را محارب و حکم اعدام برای من صادر کرده‌اند.

بنده دوازده سال پیش متهم شده‌ام به تشکیل گروه آزادی ایرانیان  و حالا متهم  شده‌ام به عضویت در گروه دیگری. این در حالی است که اتهام‌هایی که اخیراً وارد کرده‌اند با اتهام‌های اولیه تناقض دارد.
آیا شما عضویت در سازمان مجاهدین و یا هواداری از این سازمان را تکذیب می‌کنید؟
بله، کاملاً. اینها عناوین اتهامی برای من ساخته‌اند. من کتاب‌های متعددی دارم، در یکی از این کتاب‌ها نظریه «نظام وکیل جمهوری» را تدوین و مطرح کرده‌ام.
به بیان ساده گفته‌ام که ما ایرانی‌ها دیگر نمی‌خواهیم شخص اول حکومت‌مان یک مقام غیر منتخب باشد چه با عنوان شاه چه با عنوان شیخ. ما ایرانی‌ها دیگر می‌خواهیم که شخص اول کشورمان یک مقام منتخب باشد، ما ایرانی‌ها رئیس و آقا بالاسر نمی‌خواهیم. ما می‌خواهیم شخص اول کشور که با رأی مستقیم خودمان انتخاب‌اش کرده‌ایم وکیل ما باشد. وکیل مردم یا به عبارتی وکیل جمهورباشد. بنده در دویست و پنجاه صفحه این نظام را تدوین کردم که اینها عنوان‌اش را گذاشتند مانیفست تغییر حکومت.
یعنی حکم سنگینی که برای شما صادر شده است هیچ تناسبی با عملکرد و فعالیت شما ندارد؟
دقیقاً همین طور است. از طرفی من واضع نظریه سیاسی نظام وکیل جمهوری هستم و از طرف دیگر من را منسوب به سازمان مجاهدین کرده‌اند.
من البته برای این سازمان و تمامی نیروهای اپوزیسیون احترام قائلم، اما بنده حتی در ایام جوانی نیز مذهبی نبوده‌ام و اگر قرار بود هوادار گروهی باشم، تمایل من بیشتر به فداییان خلق بود و باید بگویم که خط و ربط سیاسی من با خط و ربط سیاسی سازمان مجاهدین  که سازمانی مذهبی است از اساس منافات دارد و از هم جداست؛  به‌خصوص در بخش  مبارزه مسلحانه. بنده به مبارزه مسالمت‌آمیز اعتقاد دارم و این موضوع را در دفاعیاتم نیز قید کرده‌ام که اینجانب پیرو سه رهبر بزرگ جهان گاندی (مبتکر مبارزه بدون خشونت)، محمد مصدق (پیشتاز جنبش‌های ضد استعماری در خاورمیانه) و نلسون ماندلا (مبدع مبارزه بدون انتقام) هستم .
زندان بندرعباس
زندان بندرعباس
اتهام دیگری که نسبت به من عنوان کرده‌اند این است: تلاش برای پیشبرد اهداف و فعالیت مؤثر برای سازمان مجاهدین. در پاسخ باید بگویم که سازمان مجاهدین به فعالیت بنده نیازی ندارد و با توجه به اینکه من خود نظریه نظام وکیل جمهوری را دارم طبیعی است که برای متاع خویش تبلیغ و تلاش کنم نه برای متاع دیگری.
من کاری به تصمیم‌ها و موضع گیری‌های سازمان مجاهدین ندارم، چرا که من راه خودم را می‌روم و آنها هم راه خودشان را می‌روند و امیدوارم بعد از پیروزی انقلاب دمکراتیک، با وجود انتخاباتی آزاد، مردم خودشان انتخاب کنند و تصمیم بگیرند چرا که من به آزادی و دموکراسی اعتقاد دارم.
یکی از اشکالاتی که آقایان به من می‌گیرند این است که مطالبی را که بنده طرح  کرده‌ام، سازمان مجاهدین خلق چاپ و نشر کرده است و یا از تلویزیون «سیمای مقاومت» پخش کرده‌اند.
 آیا این موضوع خارج از اراده شما بوده است؟
بله. اینها در طول بازجویی‌های مکرر از من بارها خواستند که به جای مجاهدین بنویسم منافقین. خود قاضی صلواتی به من معترض شد در این باب و من پاسخ دادم که نام و عنوان این گروه «سازمان مجاهدین خلق ایران» بوده است و نحوه عملکردشان درست یا غلط نمی‌تواند تغییری در این نام ایجاد کند و در ضمن اگر ادبیات من با ادبیات شما یکی بود که بنده دوازده سال از عمرم را در زندان سپری نمی‌کردم.


من از هیچ گروه اپوزیسیونی، چه چپ باشد یا چه راست انتقاد نخواهم کرد و اگر قرار باشد عنوان منافقین را به گروهی بدهم بدون شک به حاکمان امروز ایران خواهم داد و در رأس آنها به علی خامنه‌ای.


توجه داشته باشید که حکمی که به من داده‌اند به صورت قطعی ده سال بوده است. این در حالی است که بنده یازده سال است که در حبس هستم و مدت زمان قانونی حبس من تمام شده است و باید من را آزاد می‌کردند. این اتهام‌های جدید هم در تناقض مطلق با اتهام‌های قدیمی بنده است.
بارها برای من تعیین قرار کرده‌اند، اما هربار که خواستم تأمین کنم و بیرون بیایم مانع شدند. در همان اوایل دستگیری‌ام درسال ۸۲ قاضی‌ای به نام مهدی‌پور قرار پنجاه میلیونی برای من صادر کرد. وقتی خواستم که بیایند و برایم وثیقه را بگذارند مانع شد و گفت شما چند روزی مهمان ما هستید و این چند روز یازده سال طول کشید.
 شما در حال حاضر در زندان بندرعباس هستید؟
بله . بنده در زندان بندرعباس بند یک در میان اشرار و قاچاقچی‌ها هستم. تمام زندانیان اینجا یا سرقت مسلحانه کرده‌اند یا مواد مخدر جابه جا کرده‌اند و یا قاچاقچی هستند.
مقامات امنیتی همیشه در حال انتقال من از زندانی به زندان دیگر و از بندی به بند دیگر بوده‌اند. زندانیان سیاسی شاهد هستند که من هیچ وقت بیش از دو ماه در بند عمومی نبوده‌ام و به طور متوسط هر دو ماه یکبار به انفرادی منتقل شده‌ام به طوری که از یازده سال حبس حدود شش سال این مدت را در انفرادی گذارنده‌ام که طبق نظرات خود آقای خامنه‌ای، معادل شصت سال از عمرم رادر انفرادی گذرانده‌ام چرا که هر یک روز انفرادی معادل ده روز بند عمومی است.
آخرین بار ۲۷ آبان ۹۲ به انفرادی رفتم. بعد مرا ۲۷ فروردین۹۳ از انفرادی  به تهران  بردند برای پرونده‌ای که در وزارت اطلاعات داشتم.
arzang.davoudiدر این مدت بنده ۵۸ روز در انفرادی بودم و اجازه حمام نداشتم. با یک دست لباس در سلول ۴۵ بند  ۲۰۹ بودم. به مدت ۱۴ روز به من غذا ندادند. حتی چای هم ندادند و هرچه اعتراض کردم جوابی ندادند. من هم در اعتراض روی دیوار نوشتم بیت رهبری و با خمیر دندان فلش کشیدم به سمت توالت فرنگی. تا جایی که می‌شد با خمیردندان شعار نوشتم روی دیوار. مثلاً نوشتم: جنگل فقیه بدتر از شهر هرت.
بعد اینها آمدند فیلمبرداری کردند و عکس گرفتند و بر این اساس پرونده جدیدی برای من تشکیل دادند که اول فرستادند شعبه ۱۵. آقای صلواتی روی این پرونده عدم صلاحیت دادند و پرونده دو قسمت شد: یکی شعبه ۲۶ و یکی شعبه یک دادگاه انقلاب کرج.
قاضی دادگاه اهانت به رهبری که ماشاءالله  احمدپور بود بابت کاری که در انفرادی کرده بودم دو سال حکم داد به بنده و رسیدگی به این پرونده حدوداً ۲۰ روز  طول کشید و بنده  را ۱۷ اردیبهشت ۹۳ به زندان بندرعباس بازگرداندند.
در مورد پرونده جدید روند بررسی و صدور حکم چطور بوده؟
در مورد پرونده‌ای که حکم محارب و اعدام صادر کرده‌اند اصلاً قاضی مرا نخواست. پرونده اول شعبه ۲ دادگاه انقلاب بندرعباس با قاضی بهادری بود و این یکی در شعبه ۳ صادر شد و قاضی برای من حکم اعدام صادر کرده است.
توجه کنید که قاضی حتی یکبار هم من را ندیده است و نمی‌شناسد و من هم او را ندیده‌ام. برای چنین حکم بسیار سنگینی که در تمام دنیا سنگین‌ترین حکم شناخته می‌شود، قاضی حتی یکبار مرا ندیده و این از عجایب است.
شما فکر می‌کنید این حکم قضائی نیست؟ آیا نیروهای اطلاعاتی این حکم را به قاضی دیکته کرده‌اند؟
دقیقا، من قبلاً متهم سپاه بودم و سپاه بعد از مدتی از من عاجز شد و مرا به وزارت اطلاعات تحویل دادند. وزارت اطلاعات هم تمام تلاشش را برای شکستن من کرد از شکنجه تا انفرادی‌های طولانی مدت تا آزار و اذیت همسر و خانواده‌ام و دستگیری همسرم.


حتی خانه‌ام را گرفتند. تمام وسایل و لوازم زندگی‌مان را غصب کردند. آقای دادیار ویژه امنیت به دستور آقای حسن حداد خانه ما را برای چند روز پلمپ کردند و بعد از ۲ سال و ۱۱ ماه پس دادند. همسر من در مراجعه به منزل متوجه شد هیچ یک از اسباب و  اثاثیه وجود ندارد و  تمام خانه خالی است و  فردایش هم تعدادی لات بی‌سروپا به منزل ما مراجعه کردند و ادعا کردند که طبق این سند این ملک متعلق به آنهاست. بعدها فهمیدم که در همین فاصله‌ای که خانه پلمپ بوده است آنها پنج بار خانه را به نفرات مختلفی فروخته‌اند.
این کارها توسط آقایان حسن حداد، غیاثی، حاجی فلاح و حاجی محمد  که در دفتر معاونت امنیت بوده‌اند انجام شده است. البته من در دفاعیات خود از موضع فقهی نوشته‌ام که هر چیزی که بنایش بر باطل باشد نتیجه‌اش باطل است. باید پرسید سند و مدارک ملک من از کجا به دست این  افراد رسیده است؟
 این خانه در تهران بود؟
بله، وقتی در تهران اینطور بوده است در شهرستان‌ها بدتر خواهد بود. اینها تمام اموال خانواده پدری من را غارت کردند و سعی‌شان بر این بوده است که بین من و خانواده‌ام تفرقه‌ای ایجاد کنند که موفق نشدند.
من ملکی سه طبقه واقع در خیابان ستارخان نبش باغبان داشتم که دو طبقه اول و دوم آموزشگاه و مدرسه پرتو حکمت بود و طبقه سوم محل زندگی بنده و خانواده‌ام و بسیار ملک با ارزشی بود. برای همین من آنها را چپاولگر خطاب می‌کنم. چون تمامی اموال من و خانواده پدری‌ام را غارت کردند.
ازسال ۹۱ که مرا از سلول انفرادی به بندرعباس آوردند هنوز وسایل شخصی‌ام در زندان رجایی شهر است.  زندان بندرعباس بسیار مخوف است. سه ماه طول کشید تا با هزینه صد برابر اجازه دهند برای من لباس بفرستند.
در مورد شرایط زندان بندرعباس بیشتر توضیح می‌دهید؟
زندان بندرعباس سر گردنه که نه قله گردنه است. حتی  نمی‌شود اسمش را زندان گذاشت. باید گفت تبعیدگاه مخوف بندرعباس.
«در مورد پرونده‌ای که حکم محارب و اعدام صادر کرده‌اند اصلاً قاضی مرا نخواست. پرونده اول شعبه ۲ دادگاه انقلاب بندرعباس با قاضی بهادری بود و این یکی در شعبه ۳ صادر شد و قاضی برای من حکم اعدام صادر کرده است. توجه کنید که قاضی حتی یکبار هم من را ندیده است و نمی‌شناسد و من هم او را ندیده‌ام.»
آب و هوای اینجا که گرم است، بهداشت زندان زیر صفر است و باید گفت صد رحمت به زندانی که  ساواکی‌ها داشتند. در هواخوری‌ها بوی تعفن و فاضلاب طوری است که اصلاً نمی‌شود دقیقه‌ای ایستاد. سرویس‌های بهداشتی آنچنان آلوده است که امکان استفاده از آن وجود ندارد. اینجا از زندان هارون الرشید بدتر است.
تمام این زندان فضای بسته است و هیچ پنجره‌ای وجود ندارد. یک فضای ۳۰۰ متری را تصور کنید و حدود دویست و هشتاد نفر آدم و کولرها که خاموش می‌شود. چرا که بعضی اوقات تا چهار بار در روز برق می‌رود. هیچ راه نفوذی برای هوای تازه وجود ندارد. اینها حتی اکسیژن هوا را هم از زندانیان دریغ می‌کنند.
در زندان رجایی‌شهر این امکان هست که در باز باشد یعنی می‌شود در طبقات بین آمار صبح تا آمار شب رفت و آمد کرد. زندان اوین همینطوراست، ولی اینجا زندان دربسته است، طوری که من از وقتی به اینجا منتقل شده‌ام یکبار هم بیرون از این فضا را ندیده‌ام. کسانی هستند که دو سال است اینجا هستند فقط در همین فضای ۳۰۰ متری و هواخوری هم نمی‌شود رفت. اینجا را می‌شود با هیچ زندانی مقایسه کرد مگر با زندان‌های قرون وسطی.
 آیا شما امیدی به تغییر حکم اعدام‌تان دارید؟
قطعاً این حکم سیاسی است و حکم قضائی یا حکم حقوقی نیست. توجه کنید که پرونده چند صد صفحه‌ای من را تنها  در حد پنجدقیقه در اختیار وکیلم قرار داده‌اند.
اینها همه جور تلاش کردند حتی این اواخر سعی کردند با من ارتباط برقرار کنند. در بازجویی‌ها با من دست بدهند که من دست‌شان را رد می‌کردم. پاسخ من به آنها این بود که شما ۱۱ سال زندگی مرا غارت کردید. تمام مال و اموال مرا به یغما بردید. بدترین شکنجه‌ها را اعمال کردید. من را به بدترین زندان‌ها فرستادید و همه این کارها را برای این کردید که ارژنگ داوودی را ببرید و بشکنید؛ مستأصل و خسته‌ام کنید.
بنده نه مستأصل شدم و نه خسته. من این حکومت را از اساس غیر قانونی و نامشروع می‌دانم و رهبری را قبول ندارم و به عنوان یک فرد آگاه و فعال سیاسی که از سال ۱۳۵۰ در جریان سیر تحولات سیاسی کشورم بوده‌ام راه خودم را می‌روم و حاضر نیستم هیچ درخواستی از کسی داشته باشم و به زعم بنده آقای خامنه‌ای باید نامه عذرخواهی برای من بنویسد که البته ممکن است قبول بکنم یا نکنم از ایشان.
در پایان باید بگویم که این حکم اخیر و حتی حکم قبلی بنده سیاسی است. بارها به خودشان اعلام کردم که پرونده من را اگر جلوی یزید هم می‌گذاشتید نهایتاٌ بین شش ماه تعزیری یا یک سال تعلیقی حکم می‌داد و اصلاٌ حالا که حکم ده سال قطعی بنده هم تمام شده است چرا آزادم نمی‌کنید.
من از تمامی حقوقدان‌های مرضی الطرفین دعوت می‌کنم که پرونده من را مورد مطالعه قرار دهند و ببینند که هیچ کار حقوقی می‌شود انجام داد و احکامی که برای بنده صادر شده است حکم سیاسی است.
هدف من آبادی و ساختن کشور است. من این سختی‌ها را متحمل شدم چون به آینده کشورم خوشبینم. شما هم سلام من را به جوان‌ها برسانید و بگویید که آینده روشن در انتظار این کشور است.
رادیو زمانه

سه نفر در شیراز و در ملاء عام اعدام شدند

گزارش تصویری

خبرگزاری هرانا – صبح امروز حکم اعدام سه زندانی متهم به “تجاوز به عنف” و “سرقت مسلحانه” در شمال غرب شیراز اجرا شد.
به گزارش فرارو، این سه نفر به اتهام ۱۲ مورد سرقت مسلحانه توأم با و آزار و اذیت و یک مورد تجاوز به عنف در شهریورماه سال گذشته توسط مأموران پلیس دستگیر شدند.
دستگاه قضایی مدعی است، اعضای این باند سه ‌نفره طی چند سال گذشته با ورود به باغ‌های منطقه گویم و قلات در شمال غرب شیراز، دست و پای ساکنان باغ‌ها را بسته و با تهدید سلاح اقدام به سرقت از آنان می‌کردند.
این افراد در شهریورماه سال گذشته شناسایی و پس از طی مراحل قانونی به اعدام درملأعام محکوم شدند.
این افراد ۴۶ شاکی داشتند که حکم اعدام هر سه نفر درملأعام و در منطقه ارتکاب جرم با حضور تعدادی بسیاری از مردم اجرا شد.
این زندانی پس از دستگیری و تحویل به مراجع قضایی در شعبه اول دادگاه انقلاب شیراز مفسد فی‌الارض شناخته‌ شدند.
تصاویر مستند از اعدام امروز در شیراز +۱۸
372009_886372008_409372007_855372006_194372005_227372004_928372003_727372002_881372001_826372000_703371999_490371998_708371997_918371996_710371995_496371994_616371993_469371992_519

دستگیری عاملان فروش تصاویر مستهجن در فضای مجازی


خبرگزاری هرانا- ۲ عامل انتشار و فروش تصاویر مستهجن در فضای مجازی در مشهد دستگیر شدند.
به گزارش روزنامه خراسان، رئیس پلیس فتای استان خراسان رضوی گفت: در پی رصد کارشناسان، مشخص شد افرادی در مشهد با راه اندازی وبلاگی در زمینه انتشار و توزیع تصاویر مستهجن، به قصد تبلیغ و تجارت فعالیت دارند که موضوع در دستور کار کارشناسان پلیس فتای استان قرار گرفت.
سرهنگ «سیدمحسن عرفانی» افزود: پس از بررسی های کارشناسان پلیس، عاملان این اقدام غیراخلاقی که دو نفر بودند شناسایی و دستگیر شدند. وی ادامه داد: در بازجویی ها متهمان به بزه ارتکابی خود اعتراف کردند و مشخص شد این افراد قصد تجارت و فروش تصاویر مستهجن را داشته اند.